İyi bir tiyatrocuyuz aslında…

Kimi zaman yarı doluluğu değil,  bardağın kendisinin varlığı bizi sevindirir…

Kimi zamanlarda depresif anlar ile hüzne yelken açar, melankolik dalgaların bizi hüzün kıyılarına vurmasına izin veririz.

Hepsinin farkında olup çözümünü bilmemize rağmen, çözemememiz de insanlığın bir paradoksudur aslında…

Yaşam denizinde yol alırken, mutluluk limanına demir atarak ebediyyen mahsur kalmak ümidi ile.

Hiçbir Zaman sekteye uğramadan yüzyıllardır süregelmiş bu düzenin bir parçası olarak insanlığın ve yaratılan her şeyin mükemmeliyetine dair düşünüyoruz göz alabildiğince…

Bugün varız, yarın yok… Tıpkı; bazen durup ta bir Fatiha bile okumaya üşendiğimiz bizden önceki nesiller gibi…

İnsanlık yüzyıllardır dünyevi isteklerini doldurduğu heybesi ile bencillikle yan yana yol almakta…

Ölüme dek nefsine amade, idealler kisvesi altında saklanan maddiyat sevdasının peşinde yorgun savaşçı…

Ne işimizden memnunuz nede hayatımızdan…

Kapitalizmin pençesindeymişiz gibi tuhaf bir hisse kapılmışız…

Hep bir doyumsuzluk, hep bir eksiklik yaşıyoruz nedenini kestirememecesine…

Çalışabildiğimize, sağlığımıza şükretmeyi düşünmez, İşimizi beğenmeyiz…

Arkadaşlarımıza karşı davranışlarımızı sorgulamayı unutur, sonra dostsuzluktan da dem vururuz…

Bazen hayatımızı dolduran boşluklara asılı kalır zihnimiz, kurtulma çabasına girer miyiz bilinmez…

Tüm bunların farkında olup,  çözümünü bilmemize rağmen, çözemememiz de insanlığın bir paradoksudur aslında…

Ve hayat boyu Evliya Çelebi misali yol alıp dururken,

Yaşadığımız olumsuzlukların zamana karşı hayra dönüşen siluetinden çıkartabileceğimiz dersleri, ilk etapta görmezden geliriz…

Fakat bir süre sonra maziye saklanan kriptoları çözümleyerek yaşadığımız her şeye şükrederiz…

Ve ardından sadece tekrar başa döneriz…

İnsanlığın yüzyıllardır var olan döngüsü gibi…

  Yasemin SARITEMUR