Ben bu satırları karalarken henüz orucun verdiği yorgunluk yok üzerimde, Ramazan’a bir hafta var. Kendi kendime söylüyorum, şimdi keyfim yerinde, biraz önce bilgisayarımı kapattım, çok sevdiğim yabancı bir şarkının sözlerini google aracılığı ile buldum. Türkçeye çevirmekle uğraştım. Ondan öncesinde parkı izleyen evin balkonunda, önümden geçen en fazla 10 yaşındaki ayakkabı boyacısı çocuğu umursamadan, İngilizlerin hayatımıza kondurduğu beş çayı görevimi muhteşem bir huzurla yerine getirdim.

Çaydan önce dünyaca ünlü yazarın, vampirlerle çevrili hayal dünyasının o tartışmasız kahramanının son kitabını bir günde bitirmenin heyecanıyla kendimle gurur duydum.

Akşama doğru da başladım bu yazıyı yazmaya…

Sanki hakkım varmış gibi…

Ramazan’a bir hafta kalmışken, ruhumu, cesedimi ve çokbilmiş beynimi bu kutlu aya hazırlamayan ben, Ramazan hakkında yazmaya başladım.

Oysaki tam bir hafta sonra bu saatlerde açlıktan başım tutmuş olacak, susuzluktan konuşamayacağım. Ama rahatım nasıl olsa gece uyanık durur, orucu, gündüz uykuya tuttururum., uzak doğu’da Türkistan’da kanayan yarayı unutarak, Gazze’de annelerin feryatlarına kulaklarımı tıkayarak, yan komşunun akşam iftarda yiyecek bir şey bulamayacak olması ihtimalini hiç düşünmeyerek. Hem de komşusu açken tok yatan bizden değildir diyen Âlemlerin sultanı Efendimiz’e ümmet olduğumu bilerek.

Bu sene; Münevver’i olmadan sahura kalkacak anne,

Bu sene yarbay Melih gülova’sız 2. yılında onsuz oruç açacak askerleri, babasını  arayamayacak küçük kız iftardan sonra.

Bu sene yeni seçilen belediye başkanı, başka partiden oldukları için işten çıkarılan memurlar, bütün gün iş ararken tutacaklar oruçlarını.

Bu sene böyle bir ramazan olacak.

Daha çok kanayan biz daha az anlayarak yaşayacağız Ramazan’ı.

Ben hiçbir şey  olmamış gibi “su”sacağım, susadığımda iftarda buz gibi su içeceğim, annemin yaptığı nefis yemeklerden bütün gün aç durmanın ödülüymüş gibi yiyeceğim.

Ve Rabbim senin rızan için oruç tuttum diyeceğim.

Tüm gün fakirin halini anladım işte; şu bayram gelse de rahatlasak diyeceğim.

Arada birkaç türbe ziyaret eder dua ederim.

Dünya dönüyor, durdurmak isteseler de… Önemi yok; beni durdurmasınlar da!!

Orucu tutarız evelallah…

ŞAFAK MERİÇ