Keşke diyorum, keşke dinleseymişim seni zamanında… Meğer söylenen sözler hep doğruymuş. Anneler hep bilirmiş… En bilinmeyenleri sezer, yavrusundan önce haberdar olurmuş. Onunla üzülür onunla sevinirmiş…

Keşke demeyi sevmiyorum… Ama keşke diyorum… Keşke dinleseymişim.  Belki o zaman daha iyi bir insan olurdum. İnsan olurdum…

Pişmanlıklarım yüzünden değil keşkelerim, bir daha yapmamak için annem… Bugün var yarın yokuz… Belki aç belki tokuz. Kısmen mutlu kısmen mutsuzuz… Bilmiyorum annem…

Sen hep haklıydın… Hep!

Bilmesen de bildirmek içindi çaban ve anneler hep en doğruyu bilirdi. Bu yalnız sizlere özgü bir yetenek olsa gerek… Dualarında nefes buluyorum biliyorsun değil mi annem… Yanlışında bile doğru olur mu bir insanın? Söz konusu insan sen isen olur be annem…

Değişmek neden bu kadar uzun zaman sonra geliyor annem… Sorsam bilirsin, yine bilirsin biliyorum…. Seni çok seviyorum annem… Çok!  Değişmeyen bir tek sen ve senin sevgin… Karşılıksız, ilk günkü gibi… Kördüğüm gibi…  Ne güzel kıssadır o değil mi annem…

Annem…

Anneciğim…

Masalsın… Masalsısın… Seninle gerçek/te miyim? 

Unutmayacağım, unutmaya kıyamayacağım kişi’sin…

İncinsen incinirim gizli gizli, daha fazla incitmemek için seni… Sen bilme annem…

Ağlarsan ağlarım sessiz içli, duyup da daha çok ağlatmamak için yüreğini… Sen duyma       annem…

Bilme, görme, incinme, duyma… Ama hep yanımda kal annem…

Hep!

Söylediğim gibi…

Öleceksek de beraber ölelim annem…

Tut elimi, kucakla yüreğimi…

Annem…

Anneciğim…

Dualarım süslesin, korusun seni, kıyamadığım, doyamadığım…

Her zerresiyle seni seven,

Kızın…