Hakikati öğrenme aşkına başka şeyler karışınca ne bilim oluyor, ne de gösterilen bu çaba ilahi makamda bir anlam kazanıyor. Biz hakikatin arkasından koşarken bunu niçin yapıyoruz, kimin için yapıyoruz? Gösterilen çalışmaya kutsiyet kazandıracak bir eylemde bulunuyor muyuz yoksa sadece gösteriş için mi öğreniyoruz? Hâlbuki daha iki gün önce ziyaret ettiğim hattat ustası gösteriş için öğrenilen ve başkasına anlatmak için bir isim kullanmak için öğrenilen bilgi faaliyeti kesinlikle günahtır diyordu. İmam Buhari gibi yaptığı işe kutsiyet kazandırmak bilim faaliyetine güzel bir anlam katıyor. Buhari yazacağı her hadi öncesinde abdest alarak yaptığı faaliyeti güzel kılmış.

    Bu yol çok uzun ve zorlu bir ol, zamanı ve mekânı Müslimleştirip o zaman ve mekânda sadece Allah akıyla bu çabayı sürdürmek. Zorlandığın ve tıkandığın yerde ‘’la havle vela kuvvete illa billahil aliyyül azim’’ diyerek Cenab-ı hak’tan yardım istemek

    Artık bu normu bir forma dönüştürme zamanı gelmedi mi? Bu mübarek faaliyeti kesinlikle ciddiye almak gerekir. Bilim tahsil ederken zamanı ve mekânı Müslümanlaştırmak çok önemli ve nefsinin bütün kötü arzularından kurtulup çalışma masasına besmeleyle oturmak yalnızca çalışacağın konuya odaklanmak. Öyle bir odaklanmak gerekir ki bütün zamanı ruhunda hissetmeli insan. Biz değil miyiz her işimize besmeleyle başlayıp bütün günümüzü anımızı kutsileştiren.

    Eğer biz yalnızca Allahın rızasını arkamıza alırsak ve yaptığımız işin kutsiyetine inanırsak ve yalnızca çalışacağımız konuya odaklanırsak işte o zaman Allah’ın o gizli hakikatleri ve sırları bize göz kırpacak, ‘’ben buradayım, gel beni bul diyecek. Bundan daha güzel ne olabilir.

OSMAN YAMAN