Bugün hava hem poyraz hem de yağmurlu ama içime sıcaklık veren bambaşka bir gün. Daha çok eskilerde kalmış, unutulmaya yüz tutmuş çok eski anılarım, hatta o çok derinlerde ölüme terkedilmiş hislerim/ latifelerim canlandı. Sevdiklerimle birlikte olacağım günlerin hayalini kurmaktan ziyade sadece kendimi, eskideki ‘ben’i hatırladım. Kara kara bulutlar oradan buraya sürüklenirken , o incecik yağmur çiseltilerinde , geçmişimin kıyısında köşesinde kalmış günlerime gittim. Geleceğimi hep başkalarıyla hayal ederken, geçmişime; içinde yalnız ben olan geçmişime yolculuk ettim. Geleceğimi hep madde aleminde tahayyül ederken, geçmişimin; maddi olmayan,uzakların türküsünü ağır ağır ve acıklı bir şekilde söyleyen günlerini düşündüm. Bu öyle bir Türkü ki geçmişin derinliklerine indikçe daha da ağlatıyor.

Kendime hep şu soruyu sorarım: İnsan niçin geçmişe özlem duyar?(önemli) Belki de Allahın yanından ayrılan bu ruhumuz istekleri bir türlü bitmek tükenmek bilmeyen bu bedenin yükünü taşıdığı için ve onunla bütünleştiği için. Madem bu ruhumuz Allahtan geldi o halde niçin O’na gitmekten korkar? İşte bunun en güzel cevabını Rus filozof  Tolstoy vermiştir:

Ve dedi: En kof ceviz bile kırılmak ister. Olgu yemişler tutunamaz ağaca. öyle ise kabuğum kırılacak diye hayıflanmamalıdır insan. Toprağa düşmemek için çırpınmamalıdır meyve. Düşün! Bir şeyin geldiği yere dönmesi kadar sevindirici ne olabilir? Tohumun ağaca, ağacın tohuma dönüşümünden başka bir şey değildir hayat. Yani ölüm… fakat insanlar ölüyü kefenledikleri gibi ölümü de kefenlemişlerdir ve kefenlenen her şey öldürücüdür. İnsana düşen , tüm libaslarından soyup öylece seyretmektir ölümü. Yani hayatı… böyle diyor Tolstoy Ölüm Manifestosunda.

 Ancak geçmişimden bir gün daha öteye gidebilsem o günü hatırlayabilmek bana öyle bir huzur veriyor ki sanki cennetten ayrılmışım da o günleri özlüyorum.

Bugün 22 nisan ve bu gün de geçmişin tozlu raflarında yerini alacak ve yıllar sonra bu günü de özlemle arayacağım. Dünler ne günlerdi ve bu günler de o günlerden olacak biliyorum. Günler geçtikçe, Allahtan ayrılışımızın günleri uzadıkça mazide kalan her bir güne özlem duyacağım. o günler özlemekten ziyade o günlerin özlemine özlem duymak  gibi.

NOT:

Muhafazakarlığın(conservatizm) temelinde insanların geçmişe duyduğu özlem olabilir. İnsanların geçmişe duyduğu özlem o günlerin şartlarının iyi oluşundan değil, İlahi bir ayrılıktan kaynaklanır. Gericilik ilahi bir ayrılığın özlemini çekmekse…

Osman Yaman